7 maand zwanger met lastige baby in de buik!

“I was lucky enough to be a patient at a training session for pregnancy related craniosacral therapy that Kim arranged and taught at earlier this month. It was my first experience with craniosacral therapy and it was an amazing experience. If I’m being completely honest, I went into the session as a skeptic. I had read and researched some about the therapy after being invited to be a patient and it sounded totally weird to me. It sounded like some crazy naturalistic magic that some people believed really worked, and what I read didn’t make me believe. I fully expected that most likely I would walk out of the session feeling the same as I did when I walked in, but I couldn’t have been more wrong. I’m not eloquent enough to be able to explain the what of the therapy, but I want to share how it affected my body. I have never felt so connected to my body or to my baby (I was 7 months pregnant at the time) as I did during this therapy. The therapists really helped me tune into how I was feeling and to how my baby was feeling. During the therapy I felt tangible waves of relief and relaxation go through my body. I was amazed at the therapists sensitivity. I knew they could tell when I felt that immense relief. And there were several times when I would feel pain or presssure in a specific place, and before I could even verbalize it, the therapists would move their hands to the exact spot and relieve the pressure. It was amazing! I had been experiencing many aches and pains before this session (remember I was 7 months pregnant – who isn’t uncomfortable at that point?), and I also had incredible mental anxiety before this session as well. And this therapy relieved all of that. I felt 100% different walking out of that session than I did walking in. I don’t know that I’ve ever felt so relaxed, so comfortable in my own body. My aches and pains were gone and my feelings of anxiety were as well. And these feelings lasted throughout the entire next week. I am truly amazed by this therapy. Also during the session the therapists were able to help my baby change his position in my womb. He had been putting a lot of pressure on my left hip, and at one point during the therapy when the therapists were focusing on him, I felt him completely change position, and the pressure against my hip was relieved. I cannot say enough good things about this therapy. It became an emotional experience for me because of the drastic change I felt in my body as a result. And the positive benefits didn’t just disappear after a few hours, they lasted for days. I slept so well for days after this session, my back didn’t hurt for at least a week, and I my body and mind just felt so comfortable and relaxed for the whole week following. I’m so grateful that Kim invited me to be a patient, I never would have tried this therapy otherwise, but it was pretty much a life changing experience. If you’re considering craniosacral therapy, stop considering and go do! It’s amazing! And the whole experience is so relaxing and comfortable! Trust a former skeptic, it works!”

KINDVEILIG????

Zelfs een lastig kind heeft recht op je constante aandacht en bescherming!

Mama laat me genoeg slapen alsjeblief!

Baby dutje, van levensbelang!

Al spelend leren hoe al die electronica werkt!!!

http://www.coderdojobelgium.be/

Een therapiekat !!!

http://www.goedgevoel.be/gg/nl/331/Autisme/article/detail/2077082/2014/10/06/Hartverwarmende-vriendschap-van-autistisch-meisje-5-en-therapiekat-.dhtml

Autisme in stripverhaal

autisme eenvoudigweg lastig

Autisme, dàt is toch lastig, niet?

In de zomer vorig jaar maakte ik kennis met haar papa, een vlotte dertiger, vader van dat negenjarige meisje, gediagnostiseerd met zwaar autisme. We spreken af dat ze vanaf begin september samen, elke week, naar de praktijk komen voor een cranio sacrale behandeling. Dat is voor hen wekelijks een heen en weer rit van zo’n 250 kilometer!
Het meisje is héél schuw en schichtig in het begin. Het is voor mij héél belangrijk om haar voortdurend rechtstreeks aan te spreken, bij haar voornaam. Zelfs de vragen aan haar papa stel ik via haar omdat zij wel veel geluiden uitstoot die elk een emotionele kleur hebben maar niet kan spreken en ik af en toe wat extra informatie nodig heb.
Na enkele weken aanvaardt ze om op de behandelingstafel te zitten en niet meer op papa’s schoot. Ze blijft wél intens bezig met haar boeken en oefenvoorwerpen gedurende elke behandeling.
Als ze voldoende prikkels heeft ontvangen duwt ze mijn handen weg of stapt gewoon van de tafel af. Soms definitief (“dat was het, daag, ik ben er mee weg”), soms is het tijdelijk en komt ze zelf spontaan terug op de tafel.
Een tiental weken ver in de behandeling kijkt ze mij voor het eerst recht in de ogen met een vermoeden van een mona lisa glimlach. Het voelt aan als een gigantische dank.
Haar omgeving, familie, school, begeleiders, stellen stilaan heel kleine veranderingen vast. Vooral het rustiger worden en iets geconcentreerder blijven een ietwat langere termijn.
Begin februari, na vijf maand wekelijkse behandelingen, gaat ze spontaan op de tafel liggen, zonder boekjes of oefenvoorwerpen, rustig glimlachend, me aankijkend terwijl ik haar behandel en zij zachtjes met mijn brillekoordje speelt. De behandeling duurt bijna vijfitg minuten, onderbroken met een korte pauze, die zij invoert om even te ‘bekomen’, – er parelen enkele tranen aan haar ogen -, en dan spontaan zelf terug op de tafel te komen liggen om de behandeling verder te zetten.
Haar vader en ikzelf kijken sprakeloos verwonderd hoe ze rustig en glimlachend blijft liggen.
Ik maak die dag duidelijk dat het heel belangrijk is haar toe te laten haar emoties te uiten als die zich aanbieden. Troosten betekent voor haar, haar de ruimte en de veiligheid bieden om haar emotie vrij te laten.
Diezelfde avond meldt haar papa mij dat ze verrassend rustig en sociaal bleef op een familiefeestje zelfs in het bijzijn van voor haar totaal onbekenden. Iets dat familieleden bevestigen met grote verwondering.
Als ze ’s avonds thuis in bad gaat, horen haar ouders haar plots duidelijk roepen “papamamakomnuuuuuuu’.
’s Anderendaags blijkt dat ze de intens verdrietige huilbuien afwisselt met vreugdevolle knuffelbeurten voor mama en papa.
Bij het ingaan van de zesde maand wekelijkse behandelingen blijkt er iets onbeschrijfelijks te gebeuren, wij zijn allen razend nieuwsgierig. Sedert de allereerste behandeling heeft respect voor hààr keuzes steeds voorop gestaan. Zij beslist wanneer de behandeling eindigt of heropstart. Eén keer zelfs, is ze binnegekomen, mantel uitgedaan, een rondje in de praktijk gemaakt, mantel opnieuw aangeschoten en papa gedwongen onmiddellijk weer op te stappen. Die dag heb ik even gevreesd voor een stopzetting van de behandeling, maar nee, een week later was ze er opnieuw alsof er niks gebeurd was.
Hier staan we vandaag. Morgen en overmorgen zijn verrassingen, we zien wel.
Respect, tijd, geduld: is dàt lastig?

Elf jaar oud en al kasteelheer!

Enkele weken geleden had ik in mijn praktijk een zachte knaap van elf. Mama had hem hier gebracht omdat hij zo onhandelbaar was geworden. Hij werd regelmatig gepest en was blijkbaar al enkele keren zélf betrapt op het pesten van anderen. Kortom, zijn ouders én leerkrachten zaten met hun handen in het haar. “Wat ging er van dat ventje geworden?”

Gedurende de behandeling kwam hij langzaam aan tot rust en begon hij zelfs spontaan te vertellen, terwijl hij in het begin met moeite antwoordde op simpele, neutrale vragen.

Ik vertelde hem op een bepaald moment dat zolang hij niet wist wie hij was, welke kwaliteiten hij met zich droeg sinds zijn geboorte, hoe uniek hij wel was, hij slecht in zijn vel zou blijven zitten en onhebbellijk zijn zowel voor hemzelf als voor de anderen.

Het was nodig dat hij op ontdekkingstocht vertrok in zichzelf, op schattenjacht.

Ik vergeleek hem met een huis met vele kamers. Het probleem was dat volwassenen, zij het met goede intenties, hem steeds naar het huis van de buren deden opkijken om dat als voorbeeld te nemen. Dat terwijl hij niet eens uit de keuken was geweest in zijn ‘eigen huis’.

Aan het einde van de sessie speelde er een samenzweerdersglimlach om zijn lippen.

“Ik ga elke kamer van mijn kasteel openen en ontdekken”, zei hij. “Ik wil iedereen tonen hoe prachtig mijn kasteel wel is met kamers vol ideeën, lachen, liefde voor mijn mama en papa en mijn zusje, een kamer vol dromen van wie ik wil worden later, een kamer vol met de natuur, met veel dieren en bomen en zon. Iedereen mag mijn kasteel dan bewonderen. Sommigen laat ik het zelfs eens bezoeken.”

Binnengekomen als ‘lastig kind’ wandelde hij glimlachend weg, de kasteelheer in spe.

Kinderen hebben het voordeel niet alles te hoeven te “begrijpen”, rationeel te ontleden, vooraleer zij het kunnen aanvaarden en doen. Als het goed voelt, is het voor hen, juist. Punt.

Mama, niet zo controleren, organiseren, dwingen en besturen, aub!

Meisjes, vrouwen, mama’s, echtgenotes, oma’s en dames allerlei!
Je kan niet alles controleren of onder bedwang houden. Je hebt haar op je hoofd meegekregen om jullie daaraan te herinneren!

College Tour: Malala Yousafzai – Uitzending Gemist

College Tour: Malala Yousafzai – Uitzending Gemist.

Bewonder een “lastig kind” !!!